نمايش ناتمام
براي فريدون فرشيان
در ميدان سكوت آدمهاي بي دفاعي را
دار ميزدند
و دارها و آدمهاي آويخته شان
در گاهواره ي مرگ
چون درختي را مي نمودند
كه در انبوهي از سياهي مات فرو رفته
و در بهاري جاويدان زندگاني مي كند
و سكوهاي افتخار
خالي از هر نفر بود.
در لحظه هاي كور نگاهي سرگردان
بود
و عابري كه پيامي داشت
و به سوي ميدان سكوت مي شتافت
خود نيز
درختي خزان زده شد
و شاخه هايش را
ميوه هاي سياه غربت پوشانيد
و چندين لاشخوار
از چوبه هاي خشك دور دست
پرواز كردند
و بر كرسي رنگين نگهبانان نشستند
و اين نيز خود نمايش را پايان نداد ...
+ نوشته شده توسط آرش کمانگیر در چهارشنبه بیست و هشتم بهمن 1383 و ساعت
22:15 |
جلسه چه بوده و آنچه را كه نوشته شده بود جلوي او گذاشتم ايشان خواندند و سرشان را روي دستشان گذاشتند در حدود يك ربع بعد سرشان را بلند كردند و گفتند من موافقم به من گفتند به يكي از اتاق هاي نخست وزيري برو و اين را ماشين كن و جايي براي امضا بگذار و خودت هم اكنون (۱۰ صبح ) به وزرات خانه ها برو و آقايان وزرايي كه اين نامه را مي خوانند و موافقند امضا كنند و آن ها كه مخالفند امضا نكنند . من خودم رفتم ماشين كردم و بعد با ماشين راه افتادم به وزارت خانه هاي مختلف و تا ساعت ۴ بعد از ظهر توانستم ۱۴ امضا جمع كنم سپس برگشتم خدمت مهندس بازرگان و آنرا به ايشان نشان دادم. ( چون دولت ۲۲ نفر بود ) آقاي مهندس گفتند كه براي بقيه چه بايد كرد ؟گفتم شما لطف كنيد اينرا بگذاريد روي ميزتان آقايان وزرا قبل از اينكه به اتاق كابينه بروند ( چون آن روز ساعت ۵ بعد از ظهر جلسه بود ) به خدمت شما براي عرض سلام مي آيند و شما در اين هنگام نامه را جلوشان بگذاريد تا بخوانند ۱۴ نفر ديگر امضا كردند ولي ۴ نفر ديگر آن را امضا نكردند كه من دركتاب خاطرات خود نوشتم . كه دكتر ابراهيم يزدي و آقاي مهندس هاشم صباغيان و دكتر مينوچي و مهندس معين فر بودند اين آقايان به دلايل تربيت سنگين مذهبي كه داشتند فكر كردند كه اين كار كاملاً ضد دين و مذهب و ضد حركت است در حالي كه من مسلمان بودم و هستم و تا زماني كه زنده ام خواهم بود و آن چه كه من پيشنهاد كردم و تصويب شد بخاطر وضع مردم ايران در آن شرايط خاص بود بعد اين را بردم به هيئت دولت ، در هيئت دولت آن زمان اگر كساني به خاطر داشته باشد بدليل اختلافات زيادي كه بين شوراي انقلاب و دولت وجود داشت آقاي بازرگان شخصاً پيشنهاد كردند كه ۵ نفر از اعضاي دولت به شوراي انقلاب بروند بدون حق رأي و ۵ نفر از شوراي انقلاب به هيئت دولت بيايند بدون حق رأي ، بنابراين وقتي كه ايشان اين نامه را به هيئت دولت بردند با وجود اينكه ۱۸ امضا وجود داشت و احتياج به طرح مسئله نبود ايشان از نظر شرايطي كه خودشان احساس مي كردند در آن جلسه ، آقاي خامنه اي ، آقاي رفسنجاني ، آقاي باهنر و 2 نفر ديگر از آقايان كه من اسامي شان را دقيقاً در خاطر ندارم چون در تهران نبودم در اين باره صحبت كردند . در آنجا چون ۱۸ وزير امضا كرده بودند و اين وزرا از امضاي خودشان دفاع كرده بودند اين آقايان پيشنهاد مي كنند كه به احترام مرحوم آقاي خميني اين نامه قبل از اينكه اعلام شود به اطلاع ايشان برسد .بنابراين جلسه ايشان ۵ ساعت طول كشيد وقتي كه از آن جلسه بيرون آمدند من را به داخل اتاق خودشان بردند و دررا قفل كردند و به من گفتند كه صبح از ايران برو گفتم چرا گفتند بعد برايتان مي گويم و با كمال تأسف زنداني شدن من و مرگ آقاي بازرگان هرگز اجازه نداد كه اين سؤال را دوباره از ايشان بپرسم كه اينكار چه دليلي داشت من فردا از ايران رفتم طبق دستور ايشان در هواپيما دو صفحه شرح ماوقع را همان كه الان خدمتتان گفتم نوشتم و اين را به سوئد بردم و در كشوي ميز خود گذاشتم براي موقعي كه اگر فرصتي براي نوشتن تاريخ يا شرح وقايع آن سال ها بود من اين خاطرات از ذهنم نرفته باشد شب ۱۳ آبان به سفارت ما ريختند و سفارت ايران را در استكهلم اشغال كردند البته من قبلش به ايران آمده بودم و در ايران بودم ( دستگير شده بودم ) بنابر اين اين مسئله را و مطرح كردند كه شما مي خواستيد چنين كاري را با نظام بكنيد كه البته من چنين قصدي نداشتم ولي فكر مي كنم كه تهيه آن لايحه جزو افتخارات زندگي من و همه مردم شرافتمند ايران است كه درآينده قضاوت كنند كه چه اتفاقي افتاد آنچه را كه من ۲۵ سال قبل با وجود اينكه ۲۵ سال از حال جوانتر بودم و جوانترين فرد كابينه بودم به ذهنم رسيد امروز با كمال تاسف همه شما لمس مي كنيد كه اين حقايق به وقوع پيوسته اينها اتهاماتي بود كه به من زده شد و همه اش بر خلاف حق بود و من هرگز نپذيرفتم آقاي گيلاني كه رئيس ديوانه عالي كشور در حال حاضر هستند در آن زمان رئيس دادگاه من بودند هر روز حداقل ۲ يا ۳ بار مي گفتند كه ما تو را مي كشيم و عكسهاي من در كتاب هست كه در دادگاه هميشه با صورتي بسيار آرام به گفته هاي ايشان تبسم مي كردم و مرگ و زندگي برايم فرق نداشت آنچه كه براي من ارزش داشت دفاع از حقيقت بود و به همين دليل در ۲۴ سال گذشته كه در زندان بودم مطلقاً در مقابل ظلم و اعمال بسيار بسيار زشت كه با من و ديگر زندانيان سياسي